Skip to content

Een praktische en positieve gids voor mantelzorgers

Zoek samen met het verpleeghuis naar contactmogelijkheden

Ilse* heeft een heel fijne band met haar vader die Alzheimer heeft. Ze heeft lang voor hem gezorgd toen hij nog thuis woonde. Hij woont sinds januari van dit jaar op een kleinschalige afdeling voor mensen met dementie in een verpleeghuis.

 

Hoe was de overgang naar het verpleeghuis voor uw vader?

De zorg was erg lief voor hem maar hij had het er niet naar zijn zin. Mijn vader wilde alsmaar weg en brak dan uit. Zijn vrijheid is zijn grootste goed. Hij moet eruit kunnen, op de fiets. Hij zei tegen me:  “Je weet niet wat ik hier doormaak, dit is vrijheidsberoving.” Hij is al verschillende keren ‘uitgebroken’.

Toen moest hij medicatie slikken om rustiger te worden.  Mijn vader werd een schim van wie hij geweest was. Het is hartbrekend, hartverscheurend. Ik wist dat hij een klap zou krijgen, maar ik had gedacht dat we onze uitstapjes voort konden zetten, misschien op een iets andere manier. De start is beroerd geweest. Ik ben steeds mijn verwachtingen aan het bijstellen. En dat valt zo zwaar.

 

Hoe ervaart u deze tijd als dochter van uw vader?

Als heel zwaar. Ik heb mijn vader 4 weken niet mogen zien en dat vond ik heel erg. Vooral ook omdat hij nog niet zo lang in het verpleeghuis woonde. Eerst bezocht ik hem iedere dag. We gingen dan samen naar buiten, de tuin in of naar het restaurant. Voor mij was de overgang naar niet op bezoek mogen komen gewoonweg niet te bevatten.

Nu ben ik intussen vrijwilliger op de afdeling waar mijn vader woont. We kregen als  vrijwilligers eerst een cursus over hoe om te gaan met mensen met dementie. We leerden welke werkzaamheden we kunnen doen, want we zijn er voor de ondersteuning.  Natuurlijk zijn hygiënevoorschriften en risico’s besproken. Vanzelfsprekend kom ik niet als ik niet lekker ben en ik heb geleerd mijn grenzen aan te geven.

Het werk als vrijwilliger bevalt goed. Het is niet zo dat ik alleen met mijn vader bezig ben want ik doe activiteiten met de hele groep bewoners. Er is contact: ik was de tafels aan het schoonmaken met een doekje en toen zei mijn vader plotseling: “Wat ben jij ineens helder.” En een bewoonster reageerde op mijn mondkapje: “Moet ik niet zo’n ding?” Zij komt leuk uit de hoek, dat is humor en contact tegelijk: het grapje is een manier die bij haar past.

Ik zou anders gek geworden zijn van het wederzijds gemis en van het gevoel van machteloosheid. Die pijn verteerde me. Mijn verstand zegt dat het risico van besmetting er is, maar wat is er nou erger vraag ik me dan af, die verschrikkelijke eenzaamheid of wel contact hebben, met dit risico. Het personeel loopt toch ook risico’s?! En contact is zo nodig: even een hand op je arm.

Wat helpt u in deze tijd?

De situatie is draaglijker nu ik naar mijn vader toe kan. Ik kan nu iets voor hem en zijn medebewoners betekenen. Ik heb ook een ander beeld van de zorg en de werkzaamheden waar medewerkers allemaal voor staan. Ook de dilemma’s: als je met z’n tweeën op de groep staat en je collega is een bewoner op de kamer aan het verzorgen en jij moet dan kiezen tussen verschillende bewoners die op dat moment jouw hulp nodig hebben.

Deze ervaring geeft me inzicht in hun werk en daarmee ook begrip voor hen. Ik weet nu dat ik op sommige momenten beter niet kan bellen want dan is het heel druk met de zorg, bijvoorbeeld met het eten geven. De afstand tot de medewerkers is minder groot en dat leidt tot een beter contact, ook op inhoudelijk gebied. Dat is heel fijn voor de bewoners en het bespaart ook tijd voor de zorg. Het zou mooi zijn als meer mensen deze mogelijkheid zouden hebben.

Hoe ervaart uw vader deze tijd?

Voor hem is het niet te bevatten dat ik hem niet mag bezoeken.

Hij mist ook het contact met mijn zoon van 15 enorm. De verbondenheid en liefde tussen hen is heel groot. Als mijn zoon hem belt, begrijpt mijn vader het niet. Misschien is dat te verwarrend voor hem. Wellicht stellen we te moeilijke vragen?

Hebt u tips voor andere kinderen of partners van mensen met dementie?

Probeer bij het verpleeghuis een opening te vinden waardoor toch een vorm van contact mogelijk is. Het is belangrijk dat de vorm van contact past bij wat voor jouw naaste van belang is. Voor mijn vader zou een glazen scherm bijvoorbeeld verwarrend zijn.

Als je dat wilt, kijk dan of je vrijwilligerswerk in het verpleeghuis kunt doen. Zorg er dan wel voor dat je goede informatie ontvangt: wie zijn de bewoners, wat is hun achtergrond, wat zijn aandachtspunten bijvoorbeeld bij de benadering, maar ook heel concreet de tafelindeling en voeding(svoorschriften).

 

*De achternaam van Ilse is bij ons bekend.

(Met dank aan Fieke Bernts)

Foto: Gerd Altmann via Pixabay

Ezra van Zadelhoff

Laat een reactie achter