Skip to content

Een praktische en positieve gids voor mantelzorgers

Wie bepaalt de dagstructuur?

“Je moet altijd zorgen dat mensen met dementie een goede dagstructuur hebben”, is een uitspraak die ik veel hoor in de wereld van met name professionals die werken met mensen met dementie.

Ik denk dan altijd aan mezelf en hoe ik het zou vinden als een ander voor mij gaat bedenken dat ik een goede dagstructuur nodig heb. En dat diegene dan meestal ook nog voor mij – over mijn hoofd heen – gaat bedenken hoe die structuur er dan uit moet zien en dan komt met dingen als om 7.30 u m’n bed uit, douchen, om 8.00 ontbijt, om 9.00 naar de dagbesteding waar ik gezellig met een groep ben en ze een programma hebben met zingen en knutselen, weer naar huis, rusten, eten en om 21.00 m’n bed weer in….. Brrr…ik moet er niet aan denken!

Toch gebeurt dit en het gebeurt met de beste bedoelingen! En er zitten ook goede gedachten achter.

We weten uit onderzoek en ervaring dat er een aantal algemene dingen te zeggen zijn over het belang van het volgen van een natuurlijk ritme in een dag. Mensen (ook mensen zonder dementie) gedijen over het algemeen het best in een ritme dat klopt met tijdstip van de dag: opstaan als het licht wordt, slapen als het nacht is, een afwisseling van actief zijn en rust nemen. We weten ook dat als mensen met dementie ‘niks’ doen, de systemen in hun lichaam niet geprikkeld worden en dat is niet goed voor het brein en niet goed voor een gevoel van welbevinden. Wat je niet gebruikt, slijt! Dat geldt ook voor mensen met een brein dat dementie heeft. In z’n algemeenheid kunnen we dan ook zeggen dat sociale contacten, zingevende dingen, dingen die plezier geven, nieuwe dingen doen en bewegen ingrediënten zijn die in ieder mensenleven bijdragen aan je goed voelen en zo gezond mogelijk zijn.

Maar…….ieder mens is anders en heeft andere behoeften. Als je daar zomaar aan voorbijgaat en een standaard-structuur maakt, worden individuele mensen daar doodongelukkig van!

Dus: probeer zowel thuis als op de dagbesteding, in een ontmoetingscentrum of in een verpleeghuis aan te sluiten bij de behoeften van individuele mensen. Daarmee doe je recht aan hun mens-zijn, hun waardigheid en hun uniciteit. Ik vind dat essentieel.

Ik moet er niet aan denken dat ik zelf niet meer kan bepalen wat ik doe op een dag…….. En als ik dementie zou krijgen, zou ik willen dat mijn naasten en professionals, als ik het niet meer kan, een dag met mij en voor mij bedenken zoals die echt bij mij past.

En dat zou kunnen betekenen dat ik slaap tot 8.30, op m’n gemakje ontbijt, misschien met iets leuks op tv erbij, dat je ondertussen met me kletst, een kopje koffie erbij, dan douchen en aankleden, nog een kopje koffie, dan naar het strand, een stukje lopen in de branding, lunch, even rusten, muziek (liefst klassiek) luisteren, een meditatie doen, dansen of zingen samen of misschien komt er een lieve vriendin op bezoek en hebben we een mooi gesprek, en dan help ik graag met eten koken. Al is het maar de boontjes in stukjes snijden. Gezellig eten, tafel mooi gedekt, kaarsje aan, glaasje wijn erbij. En in de avond iets wat fijn en rustig is en dan rond 22.30 slapen.

Hoe moeilijk is het om je in mij te verdiepen, me te vrágen wat ik fijn vind en daar zoveel mogelijk aan tegemoet te komen? Ik zou je dankbaar zijn. Opdat ik voor alles een uniek en authentiek mens mag zijn en blijven….

Annemarie Schouten

Laat een reactie achter