Skip to content

Een praktische en positieve gids voor mantelzorgers

Met sommige mensen met dementie lijkt het juist beter te gaan in deze tijd

Nancy Kwinten is dementieconsulent in de regio Rivierenland, die loopt van Haaften tot Dodewaard. Samen met 5 collega’s begeleidt zij mensen met dementie en de partners die voor hen zorgen, in de thuissituatie.

Annemarie Schouten sprak met haar over haar ervaringen in deze tijd met corona.

Hoe ziet jouw werk er normaal gesproken uit?

De huisarts zet ons in, vaak al wat later in het proces van dementie. Wat we doen is dat we mensen thuis bezoeken en bespreken wat de ziekte met hen doet, we lopen mee in het verloop van de ziekte en richten ons op de individuele behoeften die steeds variëren. Onze hulp geven we zowel bij praktische als emotionele vragen en steeds passend bij de individuele situatie. Ons doel is om ervoor te zorgen dat cliënten de hulp krijgen die ze nodig hebben en daarbij zo min mogelijk verschillende mensen van buiten over de vloer krijgen. We richten ons vooral op wat nog wèl kan.

Bij of voor welke organisatie werk je?

We werken als een netwerk: het Netwerk Dementie Rivierenland, waarin o.a. huisarts, thuiszorg, zorgcentra, welzijn en ziekenhuis vertegenwoordigd zijn. Omdat we voor een netwerk werken en niet voor één specifieke organisatie, kunnen we een onafhankelijke rol vervullen, wat veel van onze cliënten als een voordeel ervaren. We zetten specifiek de zorg in en maken gebruik van de voorzieningen, die voor die specifieke cliënt het beste passen. We nemen de tijd op onze cliënten echt te leren kennen. Hun verhalen zijn daarin het belangrijkst. Alleen zo zijn we in staat zo veel mogelijk kwaliteit van leven toe te voegen.

Hoe is jouw werk nu anders tijdens corona?

We kunnen natuurlijk niet bij mensen op bezoek nu. Dus we bellen onze cliënten. Beeldbellen is voor onze doelgroep (veelal ouderen) beperkt mogelijk. Gewoon bellen geeft ons een onvolledig beeld. Daarom bellen we frequenter dan voorheen: als het wenselijk is elke twee weken terwijl we dat daarvoor om de zes weken en huisbezoek deden. Afstemming met andere zorgverleners en mantelzorgers blijkt daarin wel belangrijk: het bleek dat alle organisaties gingen bellen en dan raken mensen overvoerd!
Met sommige partners van mensen met dementie hebben we op afstand een wandeling gemaakt. Even eruit, stoom afblazen, advies willen, bleek voor hen zeer waardevol. Ook met mensen met dementie wandelen we.

Wat merk je dat er gebeurt in de thuissituatie bij cliënten?

De eerste tijd met corona ging het nog wel, maar nu merken we wel dat er scheurtjes ontstaan, mensen zitten teveel op elkaars lip. Dan kan er meer onbegrip en soms zelfs strijd tussen partners ontstaan.
We merken dat mensen ondanks de moeilijkheden die ze ervaren toch bescheiden in hun behoeften zijn. Ze passen zich eigenlijk meteen aan, aan de mogelijkheden.

Teveel op elkaars lip
De impact van het sluiten van de dagvoorzieningen is groot. Ineens zitten partners 24 u per dag samen thuis. De bewegingsvrijheid van de partner is nihil en soms heeft de partner daardoor ook een heftiger confrontatie met hoe de dementie van zijn of haar geliefde voortschrijdt en moeilijkheden geeft in de interactie tussen hen samen. Ademruimte ontbreekt en partners vinden de situatie benauwend. Als dan in sommige gevallen de thuiszorg ook minder ingezet wordt, wordt het wel heel moeilijk.

Sommige partners verwachten teveel van hun geliefde met dementie. Ze denken dat die zich aan de huidige situatie kan aanpassen terwijl dat nauwelijks blijkt te lukken. Of ze komen in winkels, bij het noodgedwongen samen boodschappen doen, in lastige situaties met afstand houden terecht. Die regel kunnen ze niet uitleggen aan hun partners.

Wat schat je in dat de effecten op langere termijn zijn van deze tijd met corona?

Achteruitgang
Dat is natuurlijk moeilijk te zeggen. We zijn blij dat we voorzichtig aan de huisbezoeken weer kunnen opstarten en dat de dagvoorzieningen geleidelijk weer open gaan. Sommige cliënten zijn in deze periode echt achteruit gegaan. Hoeveel daarvan te wijten is aan de beperkingen door corona, durf ik niet te zeggen.

Meer rust, minder prikkels
En weet je wat het gekke is: met sommige mensen met dementie lijkt het juist beter te gaan in deze tijd. Ze ervaren meer rust. Er komen minder mensen van buiten in huis, dat geeft minder prikkels. Voor sommigen denk ik dat het gaan naar de dagvoorziening ook stressvol is. Vooral in de ochtend bij het voorbereiden daarop. Je moet op een bepaalde tijd klaar zijn en dat geeft druk in de ochtend. Die druk valt nu weg en sommigen zijn daar blij mee.

We merkten ook dat Home Instead nog lang heeft doorgewerkt bij mensen thuis en dat die één op één aandacht mensen goed deed.

Wat zou je beleidsmakers en het OMT mee willen geven?

Het meest ideale voor een deel van de groep mensen met dementie en hun partners, is misschien wel vaker één op één aandacht, gericht op welzijn. Nu is de dagopvang altijd de eerste optie voordat dat mogelijk is. We zouden nog meer cliëntgericht en vraaggericht kunnen werken als er meer maatwerk mogelijk is.
Maar hoe realiseer je dat en wie betaalt dat? Het zou mooi zijn als dat de komende tijd breder onderzocht zou worden.

Annemarie Schouten

Laat een reactie achter