Dementie raakt niet alleen degene met de diagnose, maar het hele gezin en de bredere omgeving. Hoe bespreekt je het met kinderen en andere familieleden? En hoe verdeelt je de taken eerlijk?
Wanneer vertel je anderen dat je naaste dementie heeft? En wanneer niet? Mantelzorgers worstelen vaak met deze vraag. Je wilt je naaste beschermen, maar tegelijk heb je steun van je omgeving nodig.
In dit filmpje vertellen mantelzorgers openhartig over de dilemma's die zij tegenkwamen bij het informeren van anderen: familie, vrienden, collega's en buren.
Met dank aan Alzheimer Nederland, Zorgbelang Gelderland, Beatrijs Hoeven en Ezra van Zadelhoff.
Kinderen merken dat er iets verandert. Eerlijk en leeftijdspassend communiceren is beter dan het verbergen. Gebruik eenvoudige taal: "Opa vergeet dingen steeds sneller, omdat zijn hersenen ziek zijn." Kinderen mogen verdrietig, boos of bang zijn — geef ruimte voor die gevoelens, en zorg tegelijk voor normale, vrolijke momenten.
Niet iedereen kan of wil evenveel doen, en dat is oké. Maar maak het concreet. Wie doet de boodschappen? Wie bezoekt wanneer? Duidelijkheid voorkomt conflicten.
Sommige familieleden of vrienden begrijpen niet hoe zwaar mantelzorgen is, of bagatelliseren het. Dat is pijnlijk. Zoek steun bij mensen die het wél begrijpen.
Familie die ver weg woont, kan bijdragen via telefoontjes, boodschappen regelen op afstand of financieel. Betrek ook hen bij het grotere plaatje.
Een levensverhaal (een overzicht van wie iemand is, wat belangrijk voor hem of haar is, herinneringen en gewoonten) is waardevol voor zowel de persoon met dementie als de zorgverleners.
Het opstellen ervan is ook een mooie manier om samen te zijn en herinneringen op te halen, zolang dat nog kan. En het helpt zorgverleners om jouw naaste echt te leren kennen.
Download: tips voor het levensverhaal (PDF) →
“Mijn broer begreep het niet, tot hij een weekend mee hielp. Daarna veranderde alles.”— Mantelzorger, 53 jaar