Skip to content

Een praktische en positieve gids voor mantelzorgers

Ik wil in een positieve modus staan

Madelief is de dochter van Frans en Jenny*. Frans woont nu bijna drie jaar in een verpleeghuis. Hij is 89 jaar en heeft vasculaire dementie en Alzheimer. Voordat het coronavirus uitbrak bezocht Madelief haar vader drie keer in de week. Haar moeder woont in deze coronatijd bij de zus van Madelief.

Hoe ervaart u deze tijd van corona als dochter ?

Het gaat nu wel prima. Met mijn vader gaat het ook redelijk goed: hij zit goed in zijn vel en is stabiel. Maar dat kan snel wisselen. Tegelijkertijd voelt het dubbel. Toen de deuren van het verpleeghuis wegens corona op slot gingen, dacht ik: “Dit gaat langer duren en wat gebeurt er dan met hem in tussentijd?” Maar nu ben ik van mening dat hij nergens anders beter kan zitten dan waar hij nu is. Mijn grootste angst is dat mijn vader zich eenzaam gaat voelen en ons straks niet meer herkent. Dat voelt heel naar en ook het gemis is groot. Maar gelukkig hoorde ik van de verzorging dat hij het niet echt in de gaten heeft dat hij geen bezoek van ons krijgt.

Skypen

Skypen, dat gaat niet lukken dacht ik eerst. Wonder boven wonder gaat dat goed. Ik wil in een positieve modus staan en ga het gesprek zo luchtig mogelijk in. Als je al zwaar begint dan krijg je ook een zwaar gesprek. Voel ik me verdrietig, dan zet ik dat opzij zodra ik hem wil bellen. Aan het begin van het gesprek zeg ik dan wie ik ben en: “Pap wat zie je er goed uit.” En ik heb het gevoel dat hij me herkent. Ik spreek ook uit dat ik van hem houd. Vroeger zei hij: Ik mag jou wel. En nu zegt hij dat hij ook van mij houdt. Dat gaat dieper. Ik ben heel blij om dit communicatiemiddel te hebben.

Toen we nog op bezoek mochten praatten we over mooie herinneringen, bijvoorbeeld over de zeilvakanties die we vroeger hadden. Doordat ik concrete herinneringen ophaal en uitspraken herhaal die hij vroeger veel deed, hebben we gesprekstof. Het geeft hem herkenning. Ik wijs in tuinboeken planten aan, de wij vroeger ook hadden, zo kan hij mee praten. Het is een mooi instrument om contact te maken. Dat probeer ik in skypegesprekken ook te doen.

Een lang huwelijk

Komende week zijn mijn ouders 61 jaar getrouwd. Van een raamvisite wordt mijn vader onrustig omdat hij dat raar vindt. We geven onze moeder op die dag een bos bloemen namens onze vader: dan wordt hij toch er toch in betrokken. En namens mijn moeder geven we een koffiebeker af in het verpleeghuis voor onze vader met een mooie foto van hen samen met de tekst ‘wij horen bij elkaar’. Zij krijgt zelf ook een exemplaar, dan hebben ze er allebei een! Het is mooi en tegelijkertijd schrijnend.

Mijn moeder is klaar met binnen zitten. Hoe langer het duurt hoe moeilijker het wordt voor haar. Zij voelt zich verdrietig en is emotioneler dan anders. Ze wil naar mijn vader toe.
Mijn moeder belt mijn vader iedere dag. Het is het enige lijntje dat ze hebben. Ze is bang dat ze hem niet meer ziet en dat hij alleen sterft. Maar mijn moeder is heel sterk en ondanks het grote gemis probeert ze echt positief te blijven.

Hoe ervaart uw vader deze tijd?

Mijn vader realiseert zich niet dat het coronavirus heerst. Ik vertel hem als hij ernaar vraagt, dat we nu niet bij hem kunnen komen omdat er is een hele nare griep is. Maar dat beklijft niet meer bij hem. Hij leeft al ver in zijn eigen wereld, zodat hij niet echt in de gaten heeft dat er geen bezoek is. Soms vraagt hij naar mijn moeder of naar ons, maar dan zegt de zorg dat we weer snel zullen komen. Dan is hij al gerustgesteld en is het goed.

Er is voldoende begeleide afleiding met bijvoorbeeld zingen of dansen op muziek, of een balspel. En ze krijgen heerlijk eten. En zodra het kan zijn ze in de omheinde tuin van het verzorgingshuis, waar hij vooral het terras veegt en helpt de planten water te geven. Het geeft troost dat hij goed verzorgd wordt. In het huis is er gelukkig geen geval van besmetting. De zorg kan niet op 1,5 meter afstand blijven in hun werk. De bewoners kun je ook niet zeggen dat ze die afstand moeten houden.

Wat helpt u in deze tijd?

Wat echt fijn is, zijn de filmpjes en de updates die we over mijn vader vanuit het verpleeghuis ontvangen, dan weet je hoe het met hem gaat. Het helpt ook om te weten dat hij liefdevol wordt verzorgd en dat hij continu mensen om zich heen heeft. Hij kan gelukkig naar buiten om zijn grote hobby uit te oefenen: in de tuin werken. Ik vind het ook heel bijzonder dat onbekende mensen daar uit de straat koekjes bakken en tekeningen van kinderen brengen. Het geeft troost. Ik merk dat mensen in deze tijd meer open staan voor anderen.

Om te voorkomen dat hij ons zou vergeten, hebben we een placemat gemaakt waarop foto’s staan van onze ouders en van ons gezin, met de namen erbij. Die tip vonden we op de site van Alzheimer nl. Zo eet hij iedere dag van deze placemat met ons in de buurt. De zorg helpt hem met de gezichten en de namen.

Mijn moeder put kracht uit het contact met haar kinderen en haar vriendinnen. Ze houdt zich groot maar soms hoor je de tranen door in haar stem. Ze wordt ook opeens geraakt door iets en dan houdt ze het ook niet droog. Als ze daar doorheen is dan zegt ze: “Ik heb ook zoveel positieve dingen en mensen om me heen.”

Hebt u tips voor andere dochters of partners van mensen met dementie?

Probeer zoveel mogelijk in het nu te leven, van hoe het nu is. Kijk niet te ver vooruit want dat levert je niks op.
Probeer in een (skype)gesprek zo positief mogelijk te blijven. Het is best verdrietig maar probeer alles zo veel mogelijk positief te labelen. Kijk vrolijk en zwaai. Mensen met dementie voelen alles. Ik merk bovendien ook dat het mij helpt.
Een andere tip is: Ga mee in zijn gedachten en weerspreek die niet. Mijn vader zegt bijvoorbeeld dat er nodig iets moet worden opgehaald. Ik geef er een twist aan en vertel dat we dat hebben geregeld en dat het dus opgelost is. Stel hem gerust. Dat is ook goed voor je eigen gemoedsrust.

* De namen van Madelief, Frans en Jenny zijn om privacyredenen gefingeerd. Hun echte namen zijn bij ons bekend.

(Met dank aan Fieke Bernts)

Ezra van Zadelhoff

Laat een reactie achter