Skip to content

Een praktische en positieve gids voor mantelzorgers

Ik houd mijn hart vast, maar mijn hart huilt

Corrie Dubach is de vrouw van Fried, die nu 4 jaar Alzheimer heeft. Hij woont thuis. De thuiszorg helpt hen bij de persoonlijke verzorging.

Hoe ervaart u deze tijd van corona als vrouw van Fried?

Als we samen naar de supermarkt gaan dan kan Fried opstandig reageren. Hij kan dan heel nare dingen zeggen als: “Stik de moord.” Ik reageer dan heel rustig. De meisjes daar kennen ons, ze reageren heel lief en rustig. Ze zeggen dan: “Doe maar kalm aan.” Ik heb ze pas een kleinigheidje gegeven voor de goede zorgen. Je moet er toch voor elkaar zijn denk ik dan.

Het is ook zwaar en beangstigend. Afgelopen week had Fried last van pijnaanvallen. Maar hij wil niet naar het ziekenhuis. Ik zou in deze coronatijd ook niet mee mogen, terwijl hij altijd wil dat ik meega. De huisarts weet dit allemaal en we hebben overlegd. We hebben een goed contact met haar. Ik kan altijd bellen en dat geeft rust.

Naast dementie heeft Fried (uitgezaaide) kanker. De huisarts en specialist hebben met ons besproken dat hij niet behandeld wordt als hij corona krijgt omdat hij dan geen kans van overleven heeft. Op zo’n moment moet je afscheid nemen. Dat maakt me bang.

 

Wat helpt u in deze tijd?

Het helpt om met mensen te praten. Ik ben zo gelukkig met de ondersteuning van de casemanager. Haar kan ik appen of bellen als ik wil praten. Fijn is dat ze goed bereikbaar is, ook ‘s avonds.

En als ik me verdrietig voel, dan denk ik aan leuke dingen. Bijvoorbeeld de herinneringen aan de reizen naar Mallorca. Of ik zoek naar afleiding. Dan kijken we samen naar een leuke serie op tv en nemen we er een biertje en een wijntje bij. Want voorheen pakten we een terrasje. Dat gaat nu niet in de tijd van corona.

Ik heb veel meegemaakt in het leven, maar ik blijf positief. Hoewel ik bang ben dat er iets gebeurt met Fried, probeer ik in het moment te blijven. We hebben elkaar nog denk ik dan. Hij zegt ‘ik hou zoveel van je’, terwijl hij mijn hand opzoekt en me aanhaalt. Ik ben niet alleen, denk ik dan.

Ik zorg wel goed voor mezelf, ik ga bijvoorbeeld ‘s-middags even rusten. Wel mis ik m’n dochter en kleinkinderen. Gelukkig kan ik beeldbellen en brengt m’n kleindochter regelmatig eten. Dat helpt ook.

Hoe ervaart uw man deze tijd?

Fried begrijpt niet dat je in deze tijd van corona afstand moet houden. Pas nog wilde hij een medebewoonster uit de lift helpen met haar boodschappen. Maar je moet nu afstand houden, dus dat zeg ik hem dan. Dan gaat hij tekeer en scheldt tegen mij. Het doet zeer als hij ruzie maakt; dan denk ik het is onmacht, hij meent het niet. Ik blijf rustig, en zeg dan ‘we gaan naar huis’ of ‘kijk eens wat mooi’ en dan wijs ik op iets.

Of dat handen wassen want dat begrijpt hij ook niet. Dan geef ik hem zeep in de hand en dan wast hij zijn handen wel. Ik blijf rustig en praat over iets anders als afleiding. Dat helpt.

Ik houd mijn hart vast, maar mijn hart huilt.

Normaal gesproken gaat mijn man twee keer per week naar de dagopvang. Voor hem is deze tijd fijn omdat hij er niet heen hoeft. Maar voor mij betekent het dat ik nu niet alleen weg kan, omdat hij dan mee wil. Gelukkig komt er iemand van de thuiszorg om te helpen met de zorg. Die praat met ons en dat geeft afleiding en gezelligheid.

Hebt u tips voor andere mensen met die een partner of ouder met dementie hebben?

Probeer je naaste te begrijpen: ga mee in zijn wereld en in zijn beleving. Praat dan mee waardoor hij zich begrepen voelt. Neem je naaste serieus en ga in op wat hij zegt. Als hij gerustgesteld is dan is hij ook weer tevreden en heb jij weer rust.

 

Ezra van Zadelhoff interviewt partners en kinderen van mensen met dementie over hoe zij deze tijd met corona beleven.

Zou u ook uw verhaal met ons willen delen? Neem dan contact met ons op via de contactknop op de homepage.

 

 

(Met dank aan Fieke Bernts)

Ezra van Zadelhoff

Laat een reactie achter