Skip to content

Een praktische en positieve gids voor mantelzorgers

De eenzaamheid van onze moeder is voor ons moeilijk te accepteren

Aart Deuning is de zoon van Ulrich Deuning en Vicky Deuning- van den Broek. Vicky woont nu 3 jaar in een verpleeghuis. Haar man Ulrich woont in de erbij horende aanleunflat. Aart en zijn zus Mary-Ann zijn zeer betrokken bij hun ouders. Ulrich en Vicky waren nog maar kortgeleden 65 jaar getrouwd. Door Corona konden ze dat niet samen vieren terwijl ze daarvoor bijna de hele dag bij elkaar waren.

 

Hoe ervaart u deze tijd van corona met uw ouders?

Voor onze vader is het een heel zware tijd. Mijn ouders brachten de dag samen door: ze kunnen niet zonder elkaar en ze raken nu vervreemd van elkaar door de lange afwezigheid. Onze vader mist het contact met mijn moeder en het dagelijkse ritme hierin.

Ondanks dat ze dagelijks skypen en bellen, vindt onze vader het moeilijk. Hij geeft aan dat hij zijn vrouw niet kan peilen omdat hij haar leven nu niet deelt en hij niet kan zien hoe zij de dingen ervaart.  Hij wil juist voor haar zorgen als er problemen zijn. Als ze blij is dan merkt hij dat ook niet: “ik heb geen idee hoe het werkelijk met haar gaat.” Het gevolg is dat hij zich zorgen om haar maakt.

Voor onze moeder is het heel zwaar dat haar man niet komt. De invulling van de dag en de bezigheden die ze samen hadden, is nu compleet weg.

Onze vader heeft enerzijds het gevoel dat hij geen keuze heeft, hij heeft niet de vrijheid om zijn vrouw op te zoeken. Anderzijds berust hij erin. Dat komt voort uit hun Indische achtergrond: je legt je bij de situatie neer en je probeert het te accepteren. Onze ouders hebben zowel de Jappenkampen als de Bersiaptijd meegemaakt.

Mijn zus en ik raken enigszins aan de situatie gewend. We regelen dingen voor zowel onze moeder als onze vader. We bellen en skypen iedere dag met hen. Daarnaast bezoeken we mijn vader. We maken ons vooral zorgen over de schadelijke gevolgen van deze coronatijd: over de eenzaamheid die onze ouders nu door moeten maken. Minder over corona zelf. Als het gebeurt dan gebeurt het.

Wat helpt u in deze tijd?

Onze vader zegt altijd dat je datgene moet doen waar je plezier aan beleeft: “Geniet van alle leuke dingen, ook de kleine: als je net doet alsof het een feestje is dan ervaar je het leven anders”. Een voorbeeld hiervan is de skype-sessie die we hadden met de hele familie toen zij 65 jaar getrouwd waren. Vader is niet zo’n prater maar vindt het heel fijn als hij iedereen weer ziet. Hij geniet van de verhalen van de familie en daar kan hij weer op inhaken. Hij is heel dankbaar en blij dat iedereen om hem geeft en moeite voor hem doet als hij hulp nodig heeft.

Iets anders dat mijn vader helpt, en dat geldt voor mij en m’n zus ook, is iets voor een ander kunnen doen omdat hulp geven onze taak op aarde is. Als dat lukt dan ervaren we een positieve energie, dat helpt om gemis en verdriet op te vangen. Mijn vader zegt: “We hebben veel meegemaakt, maar hoe meer je meemaakt, hoe gemakkelijker je ermee om kunt gaan.” Ik doe veel werk voor Alzheimer NL en jeugdzorg. Het geeft me een boost als ik er kan zijn voor kwetsbare medemensen.

Mijn vader’s wens is dat erge dingen en leed iedereen op dit moment bespaard worden. En dat we met z’n allen deze periode goed doorkomen.

Hoe ervaart uw moeder deze tijd?

Zij kan het niet goed bevatten en het lukt haar niet om de situatie te accepteren. Zij vraagt naar onze vader en naar ons: ze mist ons. Als ze kwijt is waarom we niet meer komen, dan wijzen de zorgmedewerkers en wij op corona. Dan antwoordt ze: “oh ja, oh ja dat is de reden”, maar dat onthoudt ze niet echt.

Je ziet dat er veel van haar vaardigheden stuk gaan, want wat ze goed deed, dat raakt ze kwijt. Ze heeft het ritme nodig om mensen te blijven zien en op die manier te herkennen en te weten wat er gebeurt. Voor mijn moeder is contact het meest belangrijk.

Naast ons skype-contact heeft ze alleen contact met mensen van de zorg.  Zij komen om haar te verzorgen: iedereen van de groep verblijft op hun eigen kamer. Alle activiteiten en programma’s zijn gestopt. De eenzaamheid die onze moeder moet doorstaan, is voor ons en voor haar heel erg moeilijk te accepteren.

Ondanks dat beeldbellen lastig voor haar is, omdat ze slecht ziet en snel de concentratie kwijt is, doet het haar goed om de familie te zien en te horen. Dat geeft toch een gevoel van nabijheid. Gelukkig zijn zorgmedewerkers bereid om te helpen bij het geven van toelichting bij wat we zeggen. Daar zijn we blij om.

Hebt u tips voor andere kinderen van ouders met dementie?

Het is handig om als mantelzorgers (vooraf) je incasseringsvermogen te ontwikkelen. Probeer te relativeren en het betrekkelijke van dingen in te zien. Geniet van de kleine dingen en laat humor toe in je leven. Bedenk wat je kunt doen om contacten te onderhouden. Hoe beter je bent voorbereid , hoe beter je met de situatie om kunt gaan.

Tijdig voorlichting krijgen over wat er als mantelzorger op je afkomt, wat de ontwikkeling van dementie bij en voor je naaste allemaal betekent is belangrijk. Als je dit zo snel mogelijk voldoende beseft, zorgt dat bij jou als mantelzorger voor een tijdige en betere acceptatie. Daardoor kun je er als mantelzorger beter zijn voor je naaste.

 

Ezra van Zadelhoff interviewt partners en kinderen van mensen met dementie over hoe zij deze tijd met corona beleven.

Zou u ook uw verhaal met ons willen delen? Neem dan contact met ons op via de contactknop op de homepage.

 

 

(Met dank aan Fieke Bernts)

Ezra van Zadelhoff

Laat een reactie achter